quarta-feira, 20 de março de 2013

CHEGOU LA PRIMABERA















Chegou la primabera...

Ls campos stan agora mais berdeijantes.
Por to la parte
zabrochan las flores
de bárias quelores.
Oube-se l canto de ls páixaros
que custroen ls sous nials
al sonido de guapas melodies.
Brilha l sol que me calece
l'alma...
i m' acalma.
Debolbe-me de nuobo ls mius suonhos,
traç-me de nuobo ua nuoba bida
Ls dies quedan cun mais beleza,
Ye tiempo de zabrochar la natureza!



sexta-feira, 8 de março de 2013

DIE DE LA MULHIER





Ser Mulhier ye…

Tener la fuorça de l’aire nun die de tempestade
Ye la beleza suabe de las flores nun campo florido,
Centeilha de lhuç ne l scuro de la nuite,
Ye, subretodo, l'aurora de la manhana.

Ye brisa suabe dua tarde de berano
L'acunchego de la nuite…an nuite d'ansónias.
Ye amor, ternura, dedicaçon
Ye tener mil facetas nun solo rostro.

Ye l porto siguro dun barco a la deriba,
Brilho de l sol nun die de chuba,
Ye un ser tan andeble mas al mesmo tiempo tan fuorte.

Ser mulhier ye star an mil lhugares dua beç solo,
Ye muitas bezes, chorar d'alegrie,
I tantas outras, sorrir de tristeza.
Ye un ser cunfiante
Que nunca perde la sperança.

Ye abdicar de suonhos an prol de terceiros,
Ye saber sorrir quando l sou coraçon sangra,
Ye dar amor sin nada asperar.

Ser mulhier ye…
Cunseguir bibir anque anganhada
Lhiebantar la cabeça i seguir…
Anque ls dissabores i zeilusones.

Afinal, ser mulhier ye … carregar an sou bentre la bida…



quinta-feira, 28 de junho de 2012

TRADIÇONESES PORTUENSES Y L S. JOÃO DEL PORTO





 

Ls quemeres regionales, las tradiçones gatronómicas lhocales afirman ua eidantidade i custituen fatores seneficatibos de las dibersidades culturales que repersentan l patrimonho de l paíç. Nesta perspetiba, las quemidas cíclicas, assumen particular seneficado quanto als usos i questumes de las lhocalidades ó regiones.

Ne ls acuntecimientos qu'antegran las tradiçoes portuenses, ténen special amportança las Fiestas de S. João. Nun sendo padroeiro de la cidade, l Santo Percursor dou ourige al período mais animado i antensamente bibido pula populaçon. I, cumo an todas las épocas speciales, la quemida stá persente, atrabeç de l cordeiro, chibo, ó anho assados cun patatas, na nuite ó ne l'almuorço de 24 de Júnio, ó de l pan caliente cun manteiga i café cun lheite, na madrugada de l mesmo die. Mas, faltaba un doce (cumo nas demales festebidades cíclicas) propio de la quadra.

Tabeç por esso, ls pasteleiros de l burgo ambentórun, al que, se sabe, puls anhos trinta ó quarenta de l seclo xx, ua receita adatada a la época, que zeignórun por "Volho de S. João", an que todo se assemelha al Bolho Rei, inda assi ye menos doce i ten mais fruitos secos, para ser mais apreciado ne l berano.L bolho serie bendido nas percipales pastelaries portuenses al lhongo daquelas décadas cumo ua "specialidade".
Inexplicabelmente, a partir de ls meados de l seclo, aqueilho que parecie ua tradiçon a entranhar-se ne l ciclo de la fiesta, caiu ne l squecimiento i zapareciu de ls hábitos de la cidade.

An 2006, fui recuperada la tradiçon. Ls portuenses cuncientes de l'amportança de la Fiesta Sanjoanina i sues manifestaçones pa la balorizaçon i defesa de l'eidantidade tripeira,cun ua eniciatiba dun grupo de cunfeitaries de l Porto i Vila Nuoba de Gaia, atrabeç dua Associaçon que las repersenta , decidiran promober junto de l publico l relançamiento de l Bolho de S. João, cumo specialidade de la época.
L'oubjetibo desta eniciatiba, para alhá de ls aspetos sociales i culturales, ye ancentibar l progresso de questumes i hábitos, que por bezes se perden al longo de ls tiempos.De salientar que l S. Joao de l Porto, para alhá de la fiesta nas rues, ye ua nuite de cumbebio de família i de ls amigos. Este bolho fui un renbentar dua tradiçon perdida i que, agora, ye saboreado juntamente cun un, nun menos delicioso, Bino de l Porto.

Nesta die la cidade beste-se de quelor, cheira la tradiçon i anche-se d'alegrie.
Mas specialmente na nuite de 23 para 24 de júnio, la Nuite de San João, l Porto trasforma-se nun eimenso abraço i acuolhe miles de pessonas nun cumbíbio inigualable i inesquecible que dura até de madrugada.



segunda-feira, 22 de fevereiro de 2010

MOMIENTOS DE SOLIDON




Percuro an ban mas nun t'ancuontro,

l tou amor fugiu-me sin you dar de cunta.

Un nubrineiro denso lhieba-me

por caminos anciertos, camino triste i desolada.

Penso an todo l que restou, tristeza, zeiluson,

mágoa, muita mágoa an miu coraçon!

An miu pensamiento, restan solo momientos guapos,

que se trasformórun agora

an dies eimensos, de muita solidon.

domingo, 10 de janeiro de 2010

UN DIE EINÉDITO!!!





Anfin, pula purmeira beç neste Nuobo Anho, cunsigo screbir ne l miu Blogue. Ls purmeiros dies de l'anho son siempre de muita azáfama na ampresa. Mas hoije nun poderie deixar de screbir alguas lhinhas, até porque hoije fui un die ambulgar, na nuossa cidade de Bila Nuoba de Gaia.
Sendo Demingo, nun era perciso lhebantar mui cedo, para alhá desso senti que l quarto staba mais friu de l qu'habitualmente i decidi quedar mais un cachico ne l calantico de la cama. Mas l deber de mai galhina, lhembra-me qu'hoije ye die de porparar un pequeinho-almuorço defrente pa ls mius Paxaricos. Sumo de lharanjas, acabadas d' apanhar de la nuossa lharanjeira, cun torradas feitas de pan strasmuntano. To las manhanas, debido a la nuossa azáfama, l pequeinho-almuorço ye siempre simplificado, ua malga de lheite cun cereales.
Debo cunfessar que quando fui colher las lharanjas, quedei regelada de friu, ls ultimos dies tenen stado mui frius mas hoije era de cortar la respiraçon.
De repente olhei pula jinela de la mie cozina, nebaba antensamente! Fui un alboroço, ls rapazes quejirun sentir la niebe a caer ne ls sous rostros. Stában eufóricos, era un acuntecimiento einédito, era la purmeira beç que bian nebar eiqui an Gaia. Pena que l air era antenso i la niebe demasiado aguada, pus apesar de nebar antensamente i durante bastante tiempo, nun chegou a cobrir l suolo dun manto branco, cumo era la nuossa buntade.
L mesmo nun se puode dezir an Miranda, pus segundo l miu Pai, prepara-se mais un grande nebon, mais un, porque astanho ten sido abundante an niebe i carambelo.
Assi i to fui un die einédito i claro l friu cuntinua…
Este momiento ralo, lhebou-me nua biaige de regresso a la mie anfáncia i als momientos que bibi an dies de grandes nebones. Specialmente a un die, an que tamien la niebe, puxada de muito bento, mos çpertou bien cedico i mos fizo salir de la cama mais cedo de l qu'era habitual.
Acordemos cun  peso einorme anrriba de nós i mal mos biremos sentimos algo mui friu i molhado! Era un grande nebon que cobrie las nuossas mantas. La casa de ls mius pais inda nun pertencie als tiempos modernos, nun era forrada por ambaixo de las teilhas, i anton l que chaman la “ niebe furaqueira”, por antrar por todos ls buracos, anclusibe pulas teilhas, cobriu las mantas de branco i oubrigou-mos a salir de la cama para mos calecermos nua grande fogueira, qu'antretanto faziemos i claro a secar la roupa porque quedou todo ambaixo de la neba.
Guapas mimórias que quedórun desses tiempos….

quinta-feira, 17 de dezembro de 2009

L NATAL

  


           Ua bida sin amor serie solidon,
           ua bida sin ternura serie cruel, 
           ua bida sin cunfiança serie bazie, 
           mas sin amigos nun serie bida!

                  Buono Natal i un Bun Anho!






Un Cunto de NATAL
Hai muitas cousas de las quales tirei talbeç algun probeito,
ambora l lhucro nun seia material. L Natal ye ua deilhas.

Siempre cunsidrei, creio, l Natal, quando la época se aprossima,

ua cousa buona... yá sin falar de la beneraçon que le ye debida

pul sou nome i ourige sagrados,

se ye que nós podemos abstrair desse aspeto.

Ye ua altura amable, própia para perdonar, para fazer caridade;

ye la única altura, durante l lhongo calendairo de l'anho,

an que ls homes i las mulhieres parécen abrir lhibremente,

i de quemun acordo, ls sous coraçones cerrados,

para pensáren naqueilhes que se ancontran mais çprotegidos,

cumo se fússen todos, rialmente, camineiros na mesma biaige...



Anque nunca tener ne l bolso

ua pieça d'ouro ó prata mie,

acradito sinceramente

que l Natal me fizo,

i cuntinará a fazer, mais rico..."

 
                                                                       CHARLES DICKENS



sexta-feira, 4 de dezembro de 2009

LAS MATÂNCIAS


L Eimbiêrno stá a la porta i cun el chega l friu, las geladas, muitas geladas, quanto mais friu melhor. Ye l tiempo de las matâncias de l cochino.

La matância ye de las ultimas tarefas que inchen la casa dun trasmuntano. Ampeça- se cun las trilhas, se fur un bun anho arrecade-se muito grano; benen apuis las huôrtas onde se cuolhe de todo, freijones, batatas, …; las bendimas, enfin , chega l die de la fiesta de la matância. Cháman-se alguns matancieiros, porque la família nunca chega para tratar de dous cochinos, si porque dantes, rala era la casa que tenie menos de dous cochinos.

Este die ye to el custituido de etapas. Lhougo pula manhana, traien-se ls cochinos de la loja, presos cua cuorda, i muitas bezes son percisos cinco ou seis tius para l poneran en riba de l banco, depende da la grandura de l bicho!
Cochinos muortos, stenden-se no chano, na posiçon de correr, cubren-se com palha de restrolho e toca a chamuscá-los, nenhum pelico puode ficar sin ser queimado. Ne l final, lhaban-se bien lhabadicos i stan prontos para ls abrir. Eiqui entraba you, en pequeinha, tenie cumo tarefa de dar, na boca, als matancieiros l sangre que yá staba cozido. (era ua spece de salada feita cul sangre, azeite i cebolha i eilhes iban chamuscando i quemendo).
Ampeça l trabalho de las ties, toca a lhabar las tripas. Digo-bos l you que ye ua tarefa pouco agradable, muitas bezes , teniemos que partir l carambelo de l’auga para las podermos lhabar, nien sentiemos la punta de ls dedos de tan gelados que stában. Baliemos l bino caliente i las moleijas que mos speraban an casa. Tarefas angratas que teniemos pula frente!
Anquanto isso, ls tius antretenien-se a jogar al fito, a la relha i outros jogos daquel tiempo.Era berdadeiramente un die de fiesta.

Hai muitos anhos que nun stou nua matância mas tengo soudades desses tiempos. Ls dies que se seguien éran ls que you mais gustaba. Primeiro çfazien-se ls cochinos, bien que you gustaba de assar ua febrica ne l lhume, bastaba ua arena de sal, punisse nas brasas, apuis, anrriba d’un carolo de pan, era un cunsolo de quemer!

Cochino çfeito i sculhidas las carnes, las febricas i l lhombo éran siempre para fazer ls chouriços, straba na hora de temprar ls barrenhones de carne, un barrenhon pa las chouriças, outro pa ls chouriços, pa las bochas, nun çquecendo la de ls botiêlhos. Despuis, a la nuite, fazie-se la proba de las carnes. Punisse ua greilha al lhume, chena de chichos, que serbie para saber se las carnes stában bien tempradas. Soutro die, fazien-se ls anchidos, era todo l die a dar a las manos. Hoije en die, ya yai máquinas enchideiras mas, dantes, era todo feito a mano cun l’ajuda de ua anchideira, an forma de funil. Ls chabianos i las tabafeias, éran ls últimos a ser feitos. Assi se passaba ua semana de trabalhos i mais trabalhos. Ne l fin, daba gusto de ber aquelhas baras todas, chenas de fumeiro penduradas na cozina (que tenerie de ser sin forro, pa l fumeiro quedar bien areijado) i la dega culs toucinos i ls presuntos na salgadeira, sin çquecer las orelheiras cul fucino i ls pies de ls cochinos…
Tanta cousa buona, tanta fartura! Todo se aprubitaba, até l’unto se fazie, para temprar l caldo. Azeite? Solo pa l poner nas patatas i outros cozidos.

Hoije en die, ya pouca gente fai la matância i agora todo fai mal, quien bai a quemer l toucino? I l fumeiro? Dizien ls doutores que fai mal al colesterol. Pensar que dantes todo se quemie, nada se stragaba. Quien nunca quemiu ua torradica untada cun toucino? Até me ben auga a la boca solo de pensar nesses tiempos….


 

segunda-feira, 16 de novembro de 2009

DIE DE FIESTA




Hoije ye die de fiesta. Ye la fiesta de la mie aldé. Giralmente, la maior parte de las fiestas acuntece ne ls meses de Berano, tiempo de muito calor, tiempo de bacanças mas, na mie pequeinha aldé, las dues únicas fiestas que se festeijan, son ua ne l'ampeço de la Primabera i outra agora ne l més de Nobembre.
La de la Primabera, festeija l die de la Nuossa Senhora de Ancarnaçon, padroeira de la Aldé.
Esta, an Nobembre, ye ua fiesta de promessa. Promessa essa feita pul pobo de l'aldé, hai muitos anhos atrás. Houbo, na aldé, ua eipidemia mui grande que mataba todas las bacas. Anton l pobo juntou-se i prometiu a la sue padroeira que, se l'eipidemia parasse, fazerien ua fiesta an Sue honra, nesse anho i todos ls anhos dende pa la frente.
L cierto ye que las bacas deixórun de morrer i l pobo cumpriu la sue promessa, todos ls anhos, nun Demingo, antre l die 10 i l die 25 de Nobembre, se faç ua fiesta. Fazie parte de la promessa qu'essa missa tenerie de ser cantada i dita por 5 padres. Hoije, parte dessa promessa yá nun puode ser cumprida, ye la parte de ls padres. Debido a la falta de padres que se faç sentir ne l nuosso Nordeste, solo un, l de la paróquia, celebra la missa i por bezes cun muita dificuldade, pus ten a sou cargo la celebraçon de missa na maior parte de las aldés.
Cula celebraçon deste die, ben a la mie mimória la mie menineç i la scitaçon de l qu'era un die de fiesta na aldé.
 De bespera, la dona de la casa nun paraba, tantas éran las tarefas que tenie para fazer. Ampeçaba por amassar (fazer l pan), ne l die de fiesta era perciso haber fartura de pan i subretodo cuzido de fresco. Cul forno aceso benie la tarefa de ls bolhos, las suplicas, ls sodos, l Pan-de-ló i outros bolhos que cada dona de casa tenie mais jeito para cunfecionar. Tarefa cuncluída, era perciso matar ls frangos, siempre ls maiores, si porque esse die era die de mesa farta. La scitaçon era tanta que nessa nuite nin se drumia. Tanta cousa para acuntecer! Éran ls cumbidados que benien a casa, era tradiçon las pessonas mais amigas ó de la família, de las aldés bezinas, comíren alhá an casa l que depuis retribuían ne l die de la sue fiesta. Era die de comer bien, habie siempre ua mesa mui farta i chena de cousas buonas. Nun quier dezir que ne ls outros dies se passasse fame mas nun era an nada parecido, nin la fartura nin las cousas buonas.
I depuis, era die de striar! Era l bestido nuobo, feito pula mie abó, la tie Albertina “Cristala”, abó pula parte de mie Mai, qu'era ua eicelente costureira; éran ls çapatos que tamien l miu abó, de la parte de Mai, l tiu Augusto “Roso” (Roso, era l'alcunha por qu'era coincido na aldé i alredores) me fazie. Dezie el que éran ls çapatos finos porque, ne l die-la-die, ne l Ambierno, usában-se uns çapatos meio grotescos ou uas “chulicas” untadas cun gordura qu'era para duráren mais. I claro, tamien nun faltaba l casaco de lhana fina, que  mie Mai me fazie i eilha que tenie manos de fada pa las malhas i las rendas, punto qu'eilha bisse nun se le scapaba.
Chegado l die de fiesta, culs purmeiros foguetes, yá nun habie quien mos segurasse an casa. L pior era quando habie las bacas para lhebar al cerrado, alhá por ser die de fiesta nun querie dezir que ls animales tubíssen que quedar an casa. Nesse die éran postos nun lhameiro, bien cerrado d'adonde nun era fácele salíren, nun se podie correr l risco de saltáren para ua horta ó un outro lhocal adonde podíssen fazer mal. Portilho cerrado, piernas para que te quiero, era perciso chegar depressa a casa, la missa nun demoraba i inda teníemos de mos bestir.
Dita la missa i treminada la procisson al redror de l'aldé, era perciso chamar las pessonas qu'ibamos a cumbidar para quemer  an nuossa casa, nun fusse quedar alguien squecido. L momiento mais amportante de la fiesta era l'hora d'ampeçar l beile. Quando oubíamos l purmeiro foguete, yá nun queriemos saber de mais nada, pies ne l lhargo de la fiesta i era beilar até cansar. Claro que nesse tiempo nun teniemos ls cunjuntos qu'hoije eisisten, beilábamos al toque dun altefalante, que yá passaba las musicas mais famosas dessa éipoca.
Éran assi la fiesta de a mie aldé…
Hoije, anfelizmente, yá todo mudou, la fiesta nun passa dua missa, dita pul único padre de la freguesie i un pequeinho cunjunto de la region que toca para meia dúzia d'idosos i trés ó quatro ninos qu'inda nun ten eidade para beilar. I ls moços? Esses son tan poucos que stan lhoinge de casa, nas faculdades ó nun amprego fura de la region i para esses la fiesta yá nun ten qualquiera sentido.
I you? Sin dúbeda qu'hoije gustaba muito d'alhá star mas trezientos Kms de çtáncia inda ye camino i depuis hai ls rapazes que dízen: - nin pensar, percisamos de studar.
Assi se ban perdendo las tradiçones...

quinta-feira, 12 de novembro de 2009

POBRE BELLHICA...

Chuba, bento
Muito bento,
Tempestade!
Cuorpos que se bergan
I lhutan contra la maré.
Pobre bielhica...
Ls sous pies
Negan-se
An carregar l sou cuorpo,
An caminar.
De cuorpo bergado
Pul peso de l sufrimiento,
De rostro angurriado
I manos trémulas,
Faltan-le fuorças para seguir
Sou rumo.
Lhuita custante,
L baibén de passos
I eis que
Finalmente, se deixa lhebar.
L bento nun pára
I la pobre bielhica ten de se abrigar.
Yá nun ten fuorças para caminar
Sou cuorpo franzino
Parou de lhutar.
I l biento, maluco
Cuntinua a soprar..

quarta-feira, 11 de novembro de 2009

LA LHENDA DE SAN MARTINO






Diç la lhenda que San Martino, nacido na Hungria an 316, era un suldado. Era filho dun suldado romano. L sou nome fui-le dado an houmenaige a Marte, l Dius de la Guerra i protetor de ls suldados. Als 15 anhos bai para Pabie (Eitália). An Fráncia abraçou la bida sacerdotal, sendo famoso cumo pregador. Fui bispo de Tous.

Cierto die de Nobembro, mui friu i chuboso, stando an Fráncia al serbício de l Amperador, iba Martino ne l sou cabalho a camino de la cidade de Amienes quando, de repente, ampeçou ua terrible tempestade. A cierta altura apareciu a la borda de la strada un pobre home a pedir esmola.

Cumo nada tubisse, Martino, sin heisitar, pegou na spada i cortou la sue cápia de suldado al meio, dando ua de las metades al pobre para qu'este se protegisse de l friu. Mas, subitamente, la tempestade çfeç-se, l cielo quedou lhímpido i l sol inundou la tierra de luç i calor, cumo se fusse un tiempo quaije de Berano. Por isso dezimos que ye l berano de San Martino.

Diç-se que Dius, para que nun se apagasse de a mimória de ls homes l'ato de bondade praticado pul Santo, to ls anhos, nessa mesma época, acaba por alguns dies l tiempo friu i l cielo i a tierra sorrien cula bençon dun sol caliente i miraculoso.

terça-feira, 3 de novembro de 2009

LHIBERDADE PARA BOLAR










Tengo dous paxaricos
Nun percisan de gaiola
Tenen ls uolhos chenos de quelores
I l peito cheno d’amores.
Nacíran lhibres para bolar,
Cantar, sorrir,
Seguir la sue trajetória.
Tengo dous paxaricos
Ampeçam agora a bolar
Tengo medo de perde-los
Mas nun ls poudo ancerrar.
Ansiná-los-ei a bolar
Pus quiero que séian lhibres,
Que sigan felizes sous rumos
An busca de la felicidade.
Cun sues alas tan formosas
Bolan an suonhos…
Pulan de galho an galho
Fázen de la bida ua flor
E anchen l miu curaçon d’amor.

quarta-feira, 21 de outubro de 2009

UN DIE SIN BRILHO...






Acordei, l die staba triste,
Sin brilho. L sol scondiu-se
por antre las nubénes
i dou lhugar a la chuba fourte i airaçadas.
Dies cinzentos…
Que sfrian emoçones
I adrumecen ls sentimientos.
Nun quiero sentir monotonia,
Quiero ber las quelores de l die,
Poder correr, saltar
E nun tener d' acordar
Oubindo l’aire a soprar.
Ben sol! Trai-mos la tue lhuç,
Las tues quelores, l tou calor!
Lheba de nós esta chuba,
Que juntantamente cun l’aire
acorrentan nuossos pies,
ye ampossible caminar.
Quiero poder ber l mar
I an sues óndias l sol a brilhar!
Quiero poder ber las streilhas
Nas próximas nuites de lhuar!
Bai-t’ambora chuba,
Eiqui nun ye l tou lhugar!
Deixa l sol salir de la nubres,
Para quelorir l nuosso die
cun l sou brilhar
i que puoda, finalmente
ls noussos coraçones acunchegar!

terça-feira, 20 de outubro de 2009

"CHOBIU A CÂNTAROS"!



Chegou l'auga, esta nuite ! Eiqui pul Porto, chobiu torrencialmente, "chobiu a cântaros", cumo customamos dezir ne l nuosso praino.
Se pra uns ye ua bênção, para outros ye un storbilho. No praino, ye ua bênção de Dius esta auguica, desde que seia bien caída e nun faga stragos. L berano fui tan seco que la gente ya encomandaba l'auga i que bien bai a fazer a las semanteiras, haber se l pan nace depressa.
Eiqui, quando chuobe, ye ua çgraça. Las augueiras antupen-se i las stradas e caminos parécen un rieiro, hai einundaçones por todos ls lhados sin falar no trânsito que se torna un inferno. Ls carros formam filas tan grandes que parécen las formigas a acarretar comida pal furmigueiro.
La natureza quedou mais triste, l die stá scuro i sin brilho. De la mie baranda beio l mar mas nun consigo çtingui-lo de l cielo. La quelor cinza carregado de las nubres misturou-se cun la quelor cinza de l mar,  la lhinha de l'hourizonte nin parece eisistir, l nubrineiro tapou-la, solo las quelores amarelhadas de las fuolhas dan un pouco de quelor a la cidade.
Asi i todo, hai ua cousa que muito me agrada neste tiempo, ye star na cama e sentir  l'auga a  bater nas jinelas i caer cun to la fuorça ne ls telhados, qu'acumpanhada de fuortes airaçadas, parece que forman ua guapa sinfonia. Solo ye pena tener que me lhebantar e anfrentar l trânsito da la cidade.
Mas suidades mesmo, tengo de  las molhas qu'a las bezas se apanhában ne l praino, l'auga entraba pula cabeça i salie puls pies, depuis, fazie-se un lhume tan grande qu' era un consolo.
Buonos tiempos...

sexta-feira, 16 de outubro de 2009

L BENTO SOPRA BIOLENTAMENTE...





Amanhece...
L sol, preguiçosamente
Ben surgindo por antre ls montes
L bento sopra biolentamente,
Barrendo las fuolhas tristes
I retorcidas de l Outonho.
Las flores, chenas de pingas d'ourbalheira
Abren-se biolentamente.
Las arbles ban-se çpindo
Ambaladas pul bento
Que, furiosamente castiga ls sous galhos,
Fazendo cun que las fuolhas se solten
I beilen ne l cielo.
L cielo ganha tones alaranjados, dourados, abermelhados
Ls galhos znudos, suplican al bento
Que pare la beilça.

quinta-feira, 15 de outubro de 2009

PARTISTE...

















Ye tan defícel pensar que partiste,
que nunca mais eirás tornar.
Partiste, sin abiso, sin hora marcada,
sin un beiso d'adius.

Deixeste-me sola, cun mies lhágimas,
cun l miu sofrer, cul coraçon çpedaçado,
sinto falta de l tou carinho, de l tou amor,
de l tou abraço bien apertado.

Nun quiero pensar que morriste,
solo que fuste para outro lhugar
i un die, nun sei quando,
eirei t'ancontrar.

Quedeste lhoinge de nós, de la nuossa bison
mas acradita que stás i starás siempre
persente an nuosso coraçon.

Nun te çpediste de nós,
partiste sin nada dezir,
cumo ye defícel i doloroso
nunca mais te poder ber!

Percuro-te an cada streilha
nas nuites de lhuar,
i penso siempre que na mais brilhante,
stás alhá tu para me eiluminar.

De l miu die-a-die,
retirei la palabra “adius”,
porque adius diç-se a quien parte para siempre
i tu nunca partirás, starás siempre eiqui persente.

Eiqui, ó an qualquier lhugar.
spero un die t'ancontrar!..

(Para mie Mai que partiu, fai hoije un anho)

terça-feira, 13 de outubro de 2009

ESTA NUITE TUBE UN SUONHO




Esta nuite tube un suonho
cumo ye buono poder sonhar
embalada nas alas de l bento,
sentindo la brisa de l mar.

Chubi i çci montanhas,
atrabessei prainadas, balhes i campos frolidos,
corri, rebolei na yerba berdeijante,
ancontrei bielhos amigos
de ls tiempos de studante.

Ah! Cumo ye buono ser lhibre,
correr, poder bolar,
nun tener hora de partida
i mui menos de chegar.

Quiero ser lhibre cumo ls páixaros
que ban pra qualquiêra lhugar
i se l suonho comanda la bida,
nun quiero parar de sonhar.

segunda-feira, 12 de outubro de 2009

BEN CUMIGO AMIGA...



Acorda, lhebanta-te i corre...
Corre al sabor de l bento,
siegue tou rumo, sin direçon
deixa tous suonhos seguiren,
la boç de l tou coraçon.
Deixa ls tous pelos soltos,
boláren cun las gaibotas de l mar,
ben amiga junto a l'auga,
ber l reflexo de l tou mirar.
Squece la tristeza que te bai n'alma,
ben cumigo festejar,
faç como la ondias,
que corren, corren sin parar,
ben cumigo amiga,
ben a la praia beilar.
Beila al ritmo de las ondias,
siegue l baibén de l mar,
cerra ls uolhos, respira fondo,
i bei cumo ye buono amar!

quarta-feira, 7 de outubro de 2009

CAMINO LHENTAMENTE

                                              




Camino lhentamente,
sinto la chuba a scorrer pula face,
oubo l bento,
trai-me la mie triste melodie.
Ben sorriso rasgado,
Lheba la tristeza de l miu lhado.
Quiero ber l sol nacer,
quiero cuntinar a bibir
i l’alegrie sentir.
Biajarei cul bento
até nun tener mais fuorças para cuntinar
i cul passo lhento,
deixarei de lhutar.
Cansada paro l tiempo,
reparo que stou sola,
agarro-me a la fuorça que me resta.
Até quando?
Se al menos podisse sonhar!...

quinta-feira, 1 de outubro de 2009

POEMA A L IDOSO



Se miu andar ye heisitante

i mies manos trémulas, amparai-me.
Se mie oudiçon nun ye buona, i tengo de me
sforçar para oubir l que bós
stais dezindo, percurai antender-me.
Se mie bison ye amperfeita
i l miu antendimento scasso,
ajudai-me cun pacéncia.
Se mie mano treme i derrubo comida
na mesa ó ne l suolo, por fabor,
nun bos eirriteis, tentei fazer l que pude.
Se me ancontrardes na rue,
nun fagades de cunta que nó me bistes.
Parai para cumbersar cumigo. Sinto-me solo.
Se bós, na buossa sensibilidade,
me birdes triste i solo, simplesmente partilhai cumigo un sorriso
i séiades solidário.
Se bos cuntei pula terceira beç la mesma stória
nun solo die, nun me reprendades, simplesmente oubi-me.
Se me cumporto cumo nino, cerquai-me de carinho.
Se stou doente i sendo un peso, nun me abandoneis.
Se stou cun medo de la muorte i tento negá-la,
por fabor, ajudai-me na perparaçon para l'adius.

(Outor Çconhecido)



Se meu andar é hesitante
e minhas mãos trémulas, ampare-me.
Se minha audição não é boa, e tenho de me
esforçar para ouvir o que você
está dizendo, procure entender-me.
Se minha visão é imperfeita
e o meu entendimento escasso,
ajude-me com paciência.
Se minha mão treme e derrubo comida
na mesa ou no chão, por favor,
não se irrite, tentei fazer o que pude.
Se você me encontrar na rua,
não faça de conta que não me viu.
Pare para conversar comigo. Sinto-me só.
Se você, na sua sensibilidade,
me ver triste e só, simplesmente partilhe comigo um sorriso e seja solidário.
Se lhe contei pela terceira vez a mesma história num
só dia, não me repreenda, simplesmente ouça-me.
Se me comporto como criança, cerque-me de carinho.
Se estou doente e sendo um peso, não me abandone.
Se estou com medo da morte e tento negá-la,
por favor, ajude-me na preparação para o adeus.

(Autor Desconhecido)

DIE NACIONAL DE L IDOSO


L prometido ye debido , prometi bolber en brebe al nuosso praino i se depressa l dixe mais depressa l fiç, anfelizmente, para cumprir un deber de buono cidadano, acumpanhar un amigo a la última morada.

Bárias fúrun las cousas que m’antristecírun neste die, la muorte d’alguien que mos ye próssimo, l sofrimento ne l rosto de cada un mas, l que mais me perturbou, fui ber tanta giente idosa de las bárias aldés que fazirun queston de stáren persentes para un último adius. Durante la missa de cuorpo persente, quedei en pie, bien alhá ne l fondo de l’eigreija i, por instantes , squeci l momento pul qual staba persente, para mirar la multidon de pessonas idosas persentes na cerimónia. Quedei triste i desolada . L’eigreija staba chena i, por mais que percurasse, nun ancuntrei un moço ó rapaza, un adolescente, ne l meio de tanta gente, era un quadro triste, pintado de preto, solo cuorpos bergados de tantos anhos bibidos. Percebi ende l tan bielha que stá la nuossa populaçon Mirandesa. Diran alguns, fúran las scolas qu’ampeçoran i ls adolescentes stában nas aulas. Tomara que tubíssen razon mas nada desso acuntecie, las aulas inda nien sequiera tenien ampeçado, eisistie solo giente de rostros chenos d’angúrrias, marcados pul tiempo i pul árduo trabalho d’ua bida anteira. Este ye l cenário que puode ser bisto an qualquier de las nuossas aldés stransmuntanas. Solo idosos ende permanecen i, de cada beç que l deber de buonos cidadanos ls chama para ua destas cerimónias, acraditan, cun pesar, que l sou die stará próssimo.
Dez hai muitos anhos, que la gente nuoba parte a la percura dua bida melhor, solo ls idosos quedan i muitos deilhes zamparados, sin família, sin cuidados, abandonados. Eilhes que tanto dórun, que tanto trabalhórun pa l bien-star de ls sous filhos.
Serie buono que l mundo mudasse i mirasse pals nuossos idosos cun mais carinho. L’idoso ye un nino que percisa de cuidados redobrados i cuntinua a tener la sperança de bibir junto de l sous familiares. Anfelizmente bai-se perdendo cada beç mais l sprito de la família, ls sous balores.
Ancontrei , neste berano, num lhar de ua aldé de Bergancia, alguas pessonas idosas de las nuossas aldés Mirandesas, de Paradela, de Bilar Seco, de Miranda i se calhar de mais alguas. Chocou-me la çtáncia a que stában de sues casas, pus eisisten bastantes lhares ne l nuosso Praino mas sobretudo, chocou-me saber qu’aqueilhes pobres bielhos, en fin de bida, fúrun ende colocados i, passados alguns meses inda naide conhecie ls sous familiares. Quedei de coraçon çpedaçado quando bi ls sous oulhares tristes, çtantes, siempre a la percura de ber alguien antrar por aqueilha puorta para ls lhebar pa la sue casa.
Inda hai pouco, la nuossa amiga Francisca Carvalhal, screbiu na Froles Mirandesas, un testo subre l tema: Eimoçones – Lamor. Ua de las çcriçones tocou-me particularmente, adonde eilha dezie: “ L Amor puro ye aquel que sentimos puls filhos…” . “L Amor puls Pais deberie ser tamien assi, mas muitas son las bezes que aqueilhes que mos amórun tan zantressadamente i mos dórun todo l que tenien, son ne l fin de la bida un strobilho pa ls filhos”.
Na rialidade la belleç ye un fardo pesado, ls familiares nun ténen pacéncia i, percipalmente, amor para cun l idoso que stá a sou lhado. Ye stremamente custrangedor mirar ne ls uolhos dun belhinho(a) i ber l sofrimento que sinte al ber ls sous filhos, que criou cun tanta dificuldade, por quien tanto trabalhou, ls abandonáren. Nun passam mesmo de strobilhos.
Diç-se que nun hai regra sin scepçon, alguns deilhes inda puoden cuntar cula ajuda de l filho ó filha, que nun partírun a la percura de ua bida melhor mas ye mui ralo, ua grande maiorie queda antregue al sou çtino, a la sue solidon. Dezireis bós, mas agora eisisten lhares! Lhugares frius, çprobidos d'amor, de carinho.

Ua cousa ye cierta, só se percebe l balor que se ten, quando se perde.

Pensamenos




Semeia um pensamento e colherás um desejo; semeia um desejo e colherás a acção; semeia a acção e colherás um hábito; semeia o hábito e colherás o carácter. (Tihamer Toth)

***********************************************************************************************************************************

Há flores que crescem no esterco. Ou entre duas telhas, com as raízes aconchegadas entre meia dúzia de grãos de terra que o vento arrastou. E talvez sejam mais verdadeiramente belas do que as outras, que alguém colocou num grande jardim e regou abundantemente durante o estio até que se cobrissem de cores e aromas.Com os homens acontece algo de muito semelhante. Quando parecem existir todas as condições para que um homem se desenvolva harmoniosamente, cheio de virtudes e qualidades, sucede frequentemente que esse homem se torna mole e falso. E que a sua beleza - descobrimos isso mais cedo ou mais tarde - acaba por não passar de aparência.(Paulo Geraldo)